ماه

ماه «نشانهٔ نجومی: ☾» تنها قمر طبیعی سیارهٔ زمین است و با بازتاباندن نورخورشید، شب های زمین را کمی روشن می کند.

ماه پنجمین قمر طبیعیِ بزرگ در منظومهٔ خورشیدی در میان ۱۷۳ قمر موجود در این منظومه است. قطر ماه حدود ۳٬۵۰۰ کیلومتر است. جوّ ندارد و سطح آن از برخوردسنگ های آسمانی آبله گون است.

قطر کرهٔ ماه یک چهارم کرهٔ زمین است و هیچ سیارهٔ دیگری در منظومهٔ خورشیدی، نسبت به اندازهٔ خود، قمری به این بزرگی ندارد.^[۱] چگالی ماه چهارپنجم چگالی زمین است.

انسان ها از قدیم از کرهٔ ماه و چرخش منظم آن برای گاهشماری، به ویژه در کشاورزی، بهره می گرفتند. مسافران و دریانوردان نیز از نور و حضور ماه برای جهت یابی و ناوبریاستفاده می کردند؛ ماه هم چنین در اسطوره های اقوام حضور زیادی داشته و در برخی فرهنگ ها حتی آن را به عنوان یک ایزد پرستش می کرده اند. گرانش (جاذبهٔ) ماه باعث به وجود آمدن جزر و مد آب های کرهٔ زمین می شود. گرانش کرهٔ ماه هم چنین باعث باثبات ماندن محور گردش زمین به دور خود می شود که درصورت عدم وجود ماه، انحراف محوریِ زمین مرتباً تغییر می کرد و این امر باعث آشفته شدن آب وهوا و فصل ها در زمین می شد.^[۱]